Ik heb enkele foto's gepost op het internet. More to come...

http://www.pixagogo.be/3011385204 (Cambodja)
http://www.pixagogo.be/3014385205 (Vietnam, tot en met Nha Trang)

Laos... Ik wist niet goed wat me er bij voor te stellen... Iedereen die er al geweest was, beweerde dat het er echt de max was. Op de vraag wat er precies dan zo zalig was, kon niemand echt een antwoord geven... 'Gewoon, Laos, zalige sfeer'... Dat vond ik verdacht.
Maar kijk, gisteren bij onze aankomst op de luchthaven, werd het me duidelijk: geen lastige verkopers die me brol wilden aansmeren (geen enkele!), geen drukte (amper 5 miljoen inwoners), geen regen, geen koude, maar wel vriendelijke mensen, een heel relaxede sfeer, en prachtig weer. En als kers op de taart: Laobeer! En zonnige terrasjes! Met parasolletjes! Wat moet een mens meer hebben op vakantie?
Aaah, Laos,... zalig sfeertje...

Zopas hebben Cis en ik 3 dagen 'Sa Pa' achter de rug. Sa Pa is een bergdorp, en tevens de naam van een provincie waar zo'n 6-tal verschillende minderheidsgroepen leven. In het totaal zijn er in Vietnam naar schatting 54 'ethnic minorities'. Ze leven voornamelijk in de bergen, in kleine dorpjes, spreken elk een verschillende taal, dragen elk verschillende (kleurrijke, handgemaakte)kledij, en leven allen van de landbouw. Het was echt iets bijzonders om deze mensen te ontmoeten. En ook het landschap was iets om niet te vergeten: rijstterrassen over de volledige flanken van de vallei. Prachtig! Kortom, een 'must-do' voor al wie naar Vietnam gaat.

De eerste dag hadden we min of meer geluk met het weer, en hebben we 2 dorpjes bezocht. De mensen leven daar nog in houten hutten, tussen de dieren, op het ritme van de natuur. Met de gids hebben we zo'n familie bezocht. Dat was wel interessant, om te zien hoe de mensen leven. Je kon er ook blijven slapen, maar dat zag ik niet volledig zitten... Het was al zo koud in het hotel, laat staan in zo'n houten hutje...

De tweede dag zijn we gaan trekken een beetje verder in de vallei. Spijtig genoeg was de mist die dag zo dik dat je met moeite 40 meter ver zag. Geen vergezichten dus, en geen mooie foto's, wel veel modder en veel vrouwen die ons weverijproducten wilden verkopen. Uit steun hebben we dan maar enkele kussenslopen en twee 'potskes' gekocht. Dat leverde wel een paar grappige foto's op.

Vandaag tenslotte trok de mist ineens op, tegen alle verwachting in, en werden we beloond met een zicht op de gehele vallei. Indrukwekkend. Een mooie afsluiter van Vietnam. Op naar Laos.

Sinds gisteren zijn Cis en ik terug uit Ha Long Bay. Ha Long Bay is een 'world natural heritage site'. Wat er op neer komt dat het een natuurgebied is van uitzonderlijke schoonheid, en dat er bepaalde gedeelten beschermd zijn. Spijtig dat ik nu geen foto's kan uploaden (alweer niet :-( ), want dat zou je direct begrijpen wat ik bedoel. Het is echt prachtig, die baai, met zijn ontelbare krijtrotsen, de grotten die je kunt bezoeken, de verborgen lagunes,.... Wel meer dan 2000 mini-eilandjes geven het gebied een uitzonderlijk karakter. Cis en ik zijn drie dagen met een boot meegevaren en hebben Ha Long Bay bijna volledig gezien. We kregen er niet genoeg van. Zo rondvaren op een cruise, dat was wel een aangename afwisseling, na de drukte van Hanoi. Eindelijk nog eens dat echte vakantiegevoel! Wel spijtig van de ratten op de boot, die onze voorraad koeken 's nachts opgegeten hebben, en die hierbij zoveel lawaai maakten dat ik er niet van kon slapen. Dat had ik niet direct verwacht, de boot zag er namelijk heel netjes uit. Soit, dankzij m'n gulzige vriendjes heb ik voor het eerst sinds heeeeel lang van een zonsopgang kunnen genieten. En dat was echt magisch!
Ja, je hoort het, we hebben een topactiviteit achter de rug... Was voor een groot deel ook te danken aan het mooie weer...

Goed, ik sluit maar eens af, we moeten de nachttrein halen. We gaan 3 dagen rondtrekken in Sa Pa, een bergdorpje in het noordwesten van Vietnam, waar ethnische minderheden leven, en waar uitzonderlijke berglandschappen te aanschouwen zijn. Verslag volgt.

Zalig Kerstfeest en Gelukkig Nieuwjaar!
Ik wens iedereen het beste toe voor 2006!!
Als je deze blog wekelijks bezoekt, zullen al je diepste wensen vervuld worden... Heb ik van horen zeggen...

Hallo iedereen!
Met veel plezier stel ik vast dat er nog altijd mensen zijn die het verloop van de reis een beetje meevolgen. Voel je zeker niet verplicht. Ik doe het uiteindelijk in de eerste plaats voor mezelf, als naslagwerk, voor als ik ooit terugkom.
Dat ik ooit terugkom, staat 100% vast. No doubt about it!
Ik probeer in de verslagjes opgewekt en grappig uit de hoek te komen, maar ik voel me zeker niet altijd zo. Reizen is soms heel vermoeiend, lastig, stresserend, enz. Vooral als je rondtrekt. Altijd weer opnieuw een hotel uitzoeken, touroperators vergelijken, een restaurant uitkiezen, afdingen, gebrekkig Engels proberen te begrijpen, schooiers en dieven op afstand houden, ... het is een fulltime job. (en ik word er niet voor betaald!) Natuurlijk beleef ik hier de tijd van mn leven, maar soms verlang ik al terug naar Belgie... naar mn luie zetel, naar een frisse pint op cafe... Je weet wel, de geneugten des levens...

Voor de meerwaardesurfer, is er vanaf heden een site in gebruik, opgericht door de Cis. De site is getiteld: 'Ei Schoon Reizeke', en er staan massa's foto's op. Daarnaast geeft de Cis ook nog eens zijn versie van de feiten weer, dus het is zeker de moeite om eens naar http://schoonreizeke.blogspot.com te surfen. Vooral als je toch niks beters te doen hebt op je werk, nietwaar Bostie?! ;-)

Nog altijd miezerig weer hier in Vietnam. Mocht ik kunnen zingen, then I was singing in the rain. Regen dus. Niet veel, maar genoeg om je nat te maken. Gisteren hadden we even geluk: de zon kwam erdoor. Dat deed wel even deugd! Het feest was helaas van korte duur: vandaag dus weer regen...

Momenteel zitten we in Hoi An, een pittoresk kuststadje, met een oude binnenstad die op de lijst staat van het werelderfgoed. De straatjes en steegjes nodigen je uit om erdoor te wandelen, ware het niet dat het regent en dat om de 10 meter iemand je aanspreekt om zijn kledingsshop te bezoeken. De ene kledingswinkel ligt hier naast de andere, zover het oog reikt. Een paradijs voor de shopaholic, ikzelf kan er voorlopig aan weerstaan. Ik moet wel zeggen: ze kunnen er iets van. Zowat alles kunnen ze voor je namaken, altijd op maat gemaakt, goede kwaliteit, en voor een heeeel scherpe prijs. De catalogus ligt klaar in de winkel. Je hebt er maar uit te kiezen.

Vietnam is het land van de namaak bij uitstek. Misschien dat China nog erger is, maar daar ben ik nog niet geweest. De namaak is zelfs zo totaal, dat je al moeite moet doen om iets te vinden zonder een merk erop! In Ho Chi Minh lag er een dame op straat te bedelen, en ze had schoenen aan van Gucci! Ik zweer het je, de mannen van de vuilniskar halen de vuilnis op, gekleed in Polo! Grappig om te zien... Ikzelf kan gemakkelijk aan al deze aanbiedingen weerstaan, behalve dan aan de gecopieerde cd's en dvd's. Ze verkopen die hier voor 1 dollar het stuk, en dat kan ik niet laten liggen.

Nee, dat wil ik de makers van piratencd's niet aandoen. De lokale economie moet ook draaien, zeg ik altijd!

Het onvermijdelijke is gebeurd! Na weken van normale stoelgang, ben ik vandaag ten prooi gevallen aan een acute aanval van diarree, gecombineerd dan nog met een kater en een weke maag. Ik bespaar je de details, maar de wc-pot is zelden leeg geweest vandaag.... Heb me in geen tijden zo belabberd gevoeld. Dat ik vroeg of laat met dit ongemak zou te maken krijgen, stond natuurlijk in de sterren geschreven. Cis en ik schuwen namelijk de authentieke Vietnamese keuken niet, en het gaat er niet altijd niet zo hygienisch aan toe. Toen ik eergisteren m'n noedels naar binnen werkte, voelde ik nattigheid. Eigen schuld, dikke bult.

Daarnaast is ook nog eens het weer volledig omgeslagen. Het stormt hier serieus en de regen valt met bakken uit de lucht. Een uitloper van het monsoon-seizoen. Rondom Nha Trang staan hele gebieden blank, de zee is een bruine, kolkende massa en het strand ligt bezaaid met aangespoeld wrakhout. Door het slechte weer valt hier nagenoeg niks te beleven. :-( Maar dat maken we 's avonds ruimschoots goed. Vandaar ook de kater... Morgen trekken we weeral verder. Naar Hoi An om precies te zijn.

Mui Ne en Da Lat. Dat zijn de namen van twee mooie meisjes die Cis en ik hier gisterenavond opgescharreld hebben. Ze wilden hun Engels oefenen, ze spraken ons verleidelijk aan, en van het een kwam het ander... Ze zijn zo lief, meneer... Ja, die Vietnamese meisjes, ze hebben wel iets. Ze zijn lief en mooi, jawel, maar om nu te zeggen dat we er gisterenavond twee 'binnengedaan' hebben, neenee, dat was maar om te lachen. Mui Ne en Da Lat zijn gewoon de namen van twee toeristische trekpleisters. Een stranddorpje en een bergdorpje om precies te zijn. Of wat had je gedacht?! Mui Ne was een aangename afwisseling na het drukke Ho Chi Minh. Heeeeel relaxte sfeer. Zoals een strandoord hoort te zijn. Jammer dat het weer niet zo denderend was. Beetje bewolkt, regenachtig. Het deed me aan Belgie denken. Kreeg er zelfs bijna heimwee van. Bijna...Net niet. Want daarvoor was de sfeer te goed. Al meteen bij aankomst in ons hotel, werden we verwelkomd door de backpackers die daar al een tijdje gestrand waren, en er door het gezellig karakter niet meer weg geraakten. Onder hen ook 2 Belgen, Vlaamstalige Brusselaars. Straffe mannen. Daarnaast nog 2 Fransen, 2 Ieren, 2 Australische, een Zwitser, een Noorse, een Engelsman, enz... Echt een toffe groep. Heel plezante sfeer in en rond de hangmatten aan het strand, en 's avonds in de plaatselijke surfclub. Wonder boven wonder zijn Cis en ik er desondanks nog in geslaagd om een brommertje te huren en de fantastische zandduinen te gaan bezoeken. Na twee dagen chillen, besloten we om verder te trekken. Naar Da Lat dus, de bergen in. De mist in, de regen in. Veel valt hier niet te beleven, maar vandaag hebben we toch onze tofste activiteit van de reis beleefd. We zijn gaan 'canyonen'. Dit hield in dat we langs en door een rivier moesten klauteren, en van tijd tot tijd moesten 'abseilen' om de steilste stukken te omzeilen (= afdalen via een touw). We zijn zelfs afgedaald te midden een waterval. Zeer avontuurlijk! Echt de max! Ik heb enkele zeer spectaculaire plaatjes kunnen schieten (filmpjes ook). Zal dat mettertijd eens uploaden. Nu is het tijd om wat biertjes te gaan uploaden. Tot later.

Good morning Vietnam! In Belgie alles goed? Hier mooi weer, zonnig en warm, vochtigheidsgraad >75%, dus we zweten wel wat af... Maar we kunnen niet klagen, zeker niet in vergelijking met Belgie... 's Namiddags valt er ook altijd een buitje uit de lucht, maar dat verwelkom ik als aangename verkoeling.

Momenteel zitten we in Ho Chi Minh City gestationeerd, net zoals de Amerikanen 40 jaar geleden bij het begin van de Vietnam-oorlog (in 1965, toen nog 'Saigon' genaamd). Wij zijn nu met twee, zij, de Amerikanen, tijdens de 'topjaren' van de oorlog met meer dan een half miljoen soldaten. Er wordt eigenlijk nog amper over de oorlog gesproken. Behalve natuurlijk in de buurt van de toeristische attracties, die oorlogsgerelateerd zijn. Hier in Ho Chi Minh City zijn dat voornamelijk het oorlogsmuseum en de 'Cu Chi' tunnels. Het oorlogsmuseum is goed uitgewerkt, met mooie foto's, en veel cijfermateriaal. Het doet je direct weer beseffen hoe wreed de oorlog was, en hoe zinloos. Zo'n 58000 Amerikaanse soldaten lieten het leven in de meest zinloze oorlog ooit, namelijk de oorlog tegen het communisme, die ondertussen wereldwijd zonder slag of stoot is gewonnen. Alhoewel, de symbolen van het communisme zijn alomtegenwoordig in het straatbeeld (vlaggen, muurschilderingen, posters). Je kunt er niet naast kijken. In theorie is Vietnam nog altijd een communistisch land. In praktijk lijkt me dat Vietnam de overstap aan het maken is naar een meer kapitalistische economie. De jonge mensen hier jagen westerse idealen na, rijden massaal op brommers en zijn modern gekleed. Veel getoeter en veel lawaai in de stad. Gezellige drukte.

Na het oorlogsmuseum hebben Cis en ik nog een bezoek gebracht aan de 'Cu Chi' tunnels. Dat zijn tunnels die de Viet Cong (de communistische rebellen) tijdens de oorlog gebruikten als schuilplaats, en als uitvalsbasis voor guerrilla-aanvallen tegen de Amerikanen. Zeker een bezoek waard. Zeer indrukwekkend. Niet voor mensen met claustrofobie.

De afgelopen twee dagen tenslotte hebben we een trip gemaakt door de Mekong Delta, de rijstschuur van Azie. We hebben eigenlijk weinig rijstvelden gezien, maar wel drijvende markten, slangenvlees, kakkerlakken, oorlogsinvaliden, rieten hoedjes, overladen brommers en kabouter plop meubelen. Vietnam, een zeer boeiend land. Een aanrader!

De tijd vliegt als je je amuseert... Het is een huizenhoog cliche, maar zoals de meeste cliches, klopt dit. Pas nu, na 10 dagen reizen, vind ik tijd om eens een tekstje te posten op de blog. Niet dat ik al heel veel te vertellen heb, maar toch. Over Bangkok kan ik kort zijn: grote stad, warm weer, heel veel 'backpackers', bijgevolg goede sfeer. We hebben daar niet zo veel toeristische attracties bezocht, maar ons des te meer geamuseerd. Het weerzien met de Cis is goed gevierd geweest, in een Ierse pub dan nog wel... Na een 5tal dagen zijn we dan eindelijk de grens overgetrokken, het echte avontuur tegemoet... Exit Thailand, enter Cambodja. Over verandering gesproken! De verschillen tussen het toeristische Thailand en het arme Cambodja springen je in het oog van zodra je de grens oversteekt. Drommen bedelende kinderen, louche toeroperatoren, krotjes van huizen, weg geasfalteerde weg! Confronterend. In Siem Reap aangekomen, terug toeristischere toestanden. Met de tempels van Angkor Wat in de buurt, heeft Siem Reap een ongelooflijke troef in huis. En de toeristen worden op hun wenken bediend,... in ruil voor de nodige dollars, natuurlijk. De tempels zelf, daar ben je wel even van onder de indruk. Het is immers niet 1 tempel dat je te zien krijgt, Angkor Wat is een tempelcomplex, het grootste ter wereld, met wel meer dan 20 tempels. Ik zweer het je, je wordt met verstomming geslagen. In 1 van die tempels is 'Lara Croft - Tomb Raider' opgenomen. Hij is helemaal overwoekerd, de bomen groeien op en in de tempel. Je waant je Indiana Jones als je in de tempel ronddwaalt. Aan foto-opportunities geen gebrek. Na 2 dagen 'tempelseeing' zijn we dan doorgestoken naar Phnom Penh (de hoofdstad). Killing fields gezien, koninklijk paleis, en dergelijke meer. Gisteren goed gefeest met de collega's-backpackers. Morgen Vietnam. Het leven kàn mooi zijn...